بهار برای من کمی دیر شروع شد.از ششم فروردین .
قبل از عید خیلی منتظر بودم. منتظر اینکه یک برف مشتی بیاد که سرما رو با تمام وجود حس کنم . اونقدر سرد که نتونم جم بخورم. از اون برف ها که وقتی داره آب میشه، موقع راه رفتن آب از درز و دورز ِ کفشت بزنه به پات و نوک انگشتای پا یخ بزنه. اونقدر گند که زمین و زمون فحش بدم. بعدش با آب شدن برف ها، کم کم هوای آخر اسفند بیاد و اونقدر ذوق و شوق با خودش بیاره که نتونی تو خونه بمونی و به همهمهء مردم تو کوچه و خیابون بپیوندی... ولی هیچکدون از این اتفاقا نیفتاد. علیرغم خرید سمنو و ماهی. علیرغم اینکه به امید بهار، از دیماه سنیل و لاله کاشتم و هر دوشون زود در اومدن و مجبور شدم دوباره برم و بخرم ولی هیچکدوم دردی دوا نکرد. حتی لحظهء تحویل سال، جلوی حرم آقا تو خیابون تهرون، هیچکدوم حال و هوای منو بهاری نکرد....
عید رفتیم شمال. ساری. فرح آباد.هوا سرد و ابری بود. اونجا هم بهار نبود. یعنی اون بهاری که من میخواستم نبود. ابر و سرما ذوق و شوقِ لب ساحل رفتن رو هم از ما گرفته بود... تا روز سوم. از سرِصبح آفتاب زده بود. هوا عالی بود و رفتیم لب ساحل.ماسه ها و رنگ و بوی هوا همونی بود که میخواستم. یک ماهیگیر داشت از افق نزدیک میشد. جلوتر که اومد دیدم یک پسرِ جوونه. از این لباس ضد آب سَرهمی ها تنش بود. رو یک تیوپ خیلی بزرگ که طناب پیچش کرده بود نشسته بود. یک کیسه بزرگ ماهی گرفته بود. ماهی سفید. ماهی هاش هنوز زنده بودن و دَهَنک میزدن. بهاری ترین اتفاق ممکن! با خودم گفتم که دیگه شاید تا آخر عمرم نتونم ماهی سفید به این تازه ای بخورم. 2 تا ماهی ازش خریدم. ماهی ها رو تو دستم گرفتم و راه افتادم. پسره بهم گفت که ماهی رو اینطوری نگیر. بهم نشون دادچکار باید بکنم. باید انگشتمو از تو آبشش رد میکردم و از دهن ماهی میگرفتم. انگار که انگشتم قلاب بود. اون ماهی بزرگتره، دهنش رو فشار میداد به انگشتم! زنده ترین ماهی ممکن!...ماهی سفیدها، تبدیل به ماهی شکم پر شدند....
بهاری که دیر شروع بشه، باعث میشه تعطیلات زود تموم بشن. اینکه سیزدهم افتاده بود به پنجشنبه، و جمعه چهاردهم بود، باعث شده بود که دلگیریِ آخرین روز تعطیلات کمتر احساس بشه. بارونهای روزهای اخیر، هوا رو بالاخره بهاری کرد.الان که به یک ماه گذشته فکر میکنم، میبینم نه تنها بد نبوده،خیلی هم خوب بوده. اومدن نیما تا مهمونی و بعدش هم چهارشنبه سوری، بهترین اتفاقهایی بودند که میتونستن سال قدیم رو به جدید وصل کنند... دارم بهار رو حس میکنم. قند تو دلم آب میشه. یک استرسِ توءام با خوشحالی ته دلم داره به امسال امیدوارم میکنه....
................................................................
امروز، یکی از بچه ها با خودش باقلوا آورده بود. باقلوا مغزی ِ یزدی. یادمه "بی بی سرور" باقلوای خیلی خوبی درست میکرد. از میونِ باقلواهای نارگیلی، زعفرونی،گردویی و بادومی، انتخابِ من باقلوای بادومیه. دوسش دارم. مثل بهار میمونه....
حق.
............................................................
پس نوشت : دیروز 34 ساله شدم. به همین سادگی. به همین پیری....
